Hoewel de huidige gangbare orale GLP-1 analogen zoals semaglutide veilig en effectief zijn, wordt de wijze van inname door patiënten vaak als bewerkelijk ervaren. Orforglipron, een relatief nieuwe GLP-1 receptor agonist, hoeft in tegenstelling tot andere orale GLP-1 opties niet nuchter gebruikt te worden en kan samen met water of voedsel worden ingenomen, hetgeen de therapietrouw verhoogt. In een recente studie onderzocht men of orforglipron onderdoet voor orale semaglutide qua effectiviteit en veiligheid bij de behandeling van mensen met type 2 diabetes (t2DM) die onvoldoende gereguleerd waren met metformine. Hieronder treft u de belangrijkste resultaten.
Methoden
In de 52 weken durende, gerandomiseerde, multicentrische fase 3 studie werden volwassenen met onvoldoende gereguleerde t2DM en een HbA1c tussen 7·0% en 10·5% (53–91 mmol/mol) en een BMI van tenminste 25 kg/m² geïncludeerd. De deelnemers (1698 personen) werden door het lot toegewezen aan eenmaal daags oraal orforglipron (12 mg of 36 mg) of semaglutide (7 mg of 14 mg) (1:1:1:1). Het primaire doel was het beoordelen van non-inferioriteit van orforglipron 36 mg versus semaglutide 14 mg en orforglipron 12 mg versus semaglutide 7 mg ten aanzien van gemiddelde verandering van HbA1c na één jaar in de intention-to-treat populatie. Daarnaast werd gekeken naar bijwerkingen.
Resultaten
Op het gebied van HbA1c daling waren de beide orfoglipron doses non-inferieur (en mild superieur) aan semaglutide. De verschillen in HbA1c daling waren –0·48% voor orforglipron 12 mg versus semaglutide 7 mg; –0·44% voor orforglipron 36 mg versus semaglutide 14 mg; –0·24% voor orforglipron 12 mg versus semaglutide 14 mg en –0·68% voor orforglipron 36 mg versus semaglutide 7 mg, een significant verschil.
De meeste bijwerkingen waren gastro-intestinaal van aard, waarbij er meer bijwerkingen voorkwamen in de orforglipron groepen (orforglipron: 59% respectievelijk 58% bij gebruik van 12 en 36 mg; semaglutide: 37% respectievelijk 45% bij 7 en 14 mg). De bijwerkingen waren vooral licht tot matig qua ernst. Meer deelnemers in de orforglipron groepen (9% bij 12 mg en 10% bij 36 mg) stopten met de studie vanwege bijwerkingen dan in de semaglutide groepen (4% bij 7 mg en 5% bij 14 mg). Daarnaast was er een sterkere gemiddelde stijging van de hartfrequentie in de orforglipron groepen (12 mg 3·7 bpm; 36 mg 4·7 bpm) dan in de semaglutide groepen (7 mg 1·0 bpm; 14 mg 1·5 bpm).
Conclusie
Bij mensen met t2DM die niet voldoende gereguleerd waren met alleen metformine bleek het middel orforglipron in een dosering van 12 mg of 36 mg effectiever qua HbA1c daling dan semaglutide (7 mg respectievelijk 14 mg). Echter, er werden bij orforglipron meer bijwerkingen waargenomen, waarbij een deel groter deel van de patienten zich ook genoodzaakt zag te stoppen met de medicatie vanwege deze bijwerkingen.
Aanbeveling voor de praktijk
Wat gaat nu de plaats van orforglipron worden? Dat is niet makkelijk te voorspellen. Uiteraard is de grotere effectiviteit van het middel (in een jaar gemiddeld 0.4% meer HbA1c daling dan met oraal semaglutide) zeer aantrekkelijk, maar weegt dit en het gebruiksgemak op tegen de potentiële bijwerkingen? Het relatief grote aantal uitvallers vanwege gastro-intestinale bijwerkingen in de orforglipron groep is opvallend (rond 2 x zoveel in vergelijking met oraal semaglutide), zeker als in acht genomen wordt dat uitval vanwege bijwerkingen in de praktijk van alle dag groter is dan in studieverband. Hoewel een toegenomen hartfrequentie vaker voorkomt als bijwerking van GLP-1 analogen, moet bovendien nog uitgezocht worden wat de klinische consequenties zijn van het relatief grote effect van orforglipron dat waargenomen werd in deze studie. Al met al zullen we meerdere (lange termijn) studies verder zijn voordat de plaatsbepaling van orforglipron in de diabeteszorg duidelijk is.
Bron: Efficacy and safety of once-daily oral orforglipron compared with oral semaglutide in adults with type 2 diabetes (ACHIEVE-3): a multinational, multicentre, non-inferiority, open-label, randomised, phase 3 trial. www.thelancet.com Published online February 26, 2026 https://doi.org/10.1016/S0140-6736(26)00202-3