Het is algemeen bekend dat een behandeling met GLP-1 analogen of duale GLP-1/ GIP anologen leidt tot klinisch significant gewichtsverlies. Echter, de mate van dit gewichtsverlies is in het algemeen minder uitgesproken bij mensen met diabetes type 2 dan bij mensen zonder diabetes type 2. Toevoeging van middelen die zich richten op glucagonreceptoren zouden het gewichtsverlies nog extra kunnen vergroten door in grotere mate de eetlust te onderdrukken, het substraatgebruik in de lever te moduleren en het energieverbruik te verhogen. Retatrutide is een nieuwe GIP, GLP-1 en glucagon receptor agonist die wekelijks subcutaan gebruikt kan worden. Tijdens de ADA 2026 werden de eerste resultaten gepresenteerd van de TRANSCEND-T2D-1 studie, waarin gekeken werd naar de effectiviteit van retatrutide bij patienten met type 2 diabetes. Hieronder treft u de belangrijkste resultaten.
Methoden en belangrijkste resultaten
Aan het dubbelblinde gerandomiseerde onderzoek deden 537 volwassenen met type 2 diabetes mee, die geen goede glucoseregulatie konden bewerkstelligen met dieet- en leefstijlmaatregelen. Zij hadden een gemiddeld BMI van 35.8 kg/m2, een leeftijd van 48 jaar en gemiddeld 2.5 jaar lang diabetes. Zij werden gerandomiseerd naar een behandeling gedurende 40 weken met placebo of met retratrutide (in verschillende sterktes). De belangrijkste uitkomstmaten van het onderzoek waren de verandering in HbA1c en gewicht.
De gemiddelde HbA1c daling was –1,69% (SE 0,11) met retatrutide 4 mg, –1,86% (0,10) met 9 mg en –1,94% (0,08) met 12 mg, versus –0,81% (0,12) met placebo (p<0.0001). De gemiddelde verandering in lichaamsgewicht was –11,5% (SE 0,7) met retatrutide 4 mg, –13,9% (0,8) met 9 mg en –15,3% (0,8) met 12 mg, versus –2,6% (0,5) met placebo. De meest voorkomende bijwerkingen van retatrutide waren over het algemeen milde tot matige gastro-intestinale klachten, die na verloop van tijd afnamen.
Conclusie en relevantie voor dagelijks praktijk
Een behandeling met retatrutide als monotherapie leidde tot een verbetering van glucoseregulatie en klinisch significant gewichtsverlies bij volwassenen met type 2 diabetes en een inadequate glucoseregulatie met alleen dieet en lichaamsbeweging. De mate van gewichtsverlies die bereikt is zeer indrukwekkend en werd niet eerder gezien in studies met GLP-1 analogen of GLP-1/ GIP analogen.
De generaliseerbaarheid van deze resultaten voor de klinische praktijk is momenteel nog wel beperkt. Immers, de deelnemers aan de TRANSCEND T2D-1 studie gebruikten geen andere glucoseverlagende medicatie en hadden relatief nog kort type 2 diabetes, hetgeen in spreekkamer toch vaak anders is. De allerbelangrijkste vraag daarnaast is of dit spectaculaire gewichtsverlies ook echt leidt tot minder cardiovasculaire events en een langer, gezonder leven. De vervolgstudies waarin gekeken wordt naar het effect op cardiovasculaire- en renale effecten en naar mortaliteit zullen zeker nog volgen, derhalve houden we antwoord op deze vraag voor nu nog even tegoed.
