GLP-1 analogen en SGLT-2 remmers zijn niet meer weg te denken uit de behandeling van type 2 diabetes. Hoewel de huidige gangbare orale GLP-1 analogen zoals semaglutide veilig en effectief zijn, wordt de wijze van inname door patiënten vaak als bewerkelijk ervaren. Orforglipron, een relatief nieuwe GLP-1 receptor agonist, hoeft in tegenstelling tot andere orale GLP-1 opties niet nuchter gebruikt te worden en kan samen met water of voedsel worden ingenomen, hetgeen de therapietrouw verhoogt. Op de ADA 2026 in New Orleans werden de resultaten van de ACHIEVE 2 trial gepresenteerd, waarin de effectiviteit van orforglipron vergeleken werd met dapagliflozine bij patiënten met type 2 diabetes.
Methoden en belangrijkste resultaten
De ACHIEVE 2 trial was een 40 weken durende gerandomiseerde studie waaraan 962 volwassenen met diabetes type 2 deelnamen, die een inadequate glucoseregulatie hadden onder metformine gebruik. Zij hadden een gemiddeld HbA1c van 65 mmol/mol en een BMI van 32.6 kg/m2. De gemiddelde diabetes duur was 8,0 jaar. De deelnemers werden gerandomiseerd naar een behandeling met orforglipron (in verschillende doses) of met dapagliflozine 10 mg. De primaire uitkomstmaat was de verandering in HbA1c, daarnaast werd gekeken naar gewichtsverandering en bijwerkingen.
Na 40 weken bleken alle orforglipron-doseringen non-inferieur aan dapagliflozine wat betreft HbA1c daling. De daling in het gemiddelde HbA1c was –1,23% (SE 0,08), –1,50% (0,08) en –1,56% (0,09) in respectievelijk de orforglipron 3 mg, 12 mg en 36 mg groep versus –0,81% (0,07) bij de dapagliflozine groep (alle p<0,0001). De gemiddelde gewichtsdaling was –5,7% (–5,2 kg) en –6,8% (–6,3 kg) met respectievelijk orforglipron 12 mg en 36 mg, vergeleken met –2,4% (–2,2 kg) met dapagliflozine. De meest voorkomende bijwerkingen van orforglipron waren gastro-intestinale klachten. Meer deelnemers in de orforglipron groepen stopten met de studie vanwege bijwerkingen dan in de dapagliflozine groep (orforglipron 3 mg 15%, orforglipron 12 mg 18% en orforglipron 36 mg 20% versus 6 % bij dapagliflozine 10 mg).
Conclusie en relevantie voor de dagelijkse praktijk
Bij mensen met onvoldoende gereguleerde type 2 diabetes met metformine bleek het middel orforglipron effectiever qua HbA1c daling dan dapagliflozine. Tevens vielen patiënten die orforglipron gebruikten meer af in gewicht. Het relatief grote aantal uitvallers vanwege bijwerkingen in de orforglipron groepen is opvallend, zeker als in acht genomen wordt dat uitval vanwege bijwerkingen in de praktijk van alle dag groter is dan in studieverband. Hoewel de resultaten op gebied van effectiviteit van orforglipron indrukwekkend zijn, dient niet geconcludeerd te worden dat er altijd beter gekozen kan worden voor orforglipron dan voor een SGLT-2 remmer bij patiënten met type 2 diabetes onvoldoende gereguleerd met metformine. Immers, gezien de onomstotelijk bewezen gunstige effecten van SGLT-2 remmers op cardiovasculair en renaal gebied via andere werkingsmechanismen, lijkt het veel nuttiger om deze middelen complementair aan elkaar te gaan gebruiken. In de nabije toekomst zal er zeer waarschijnlijk meer bekend zijn over de lange termijn effecten van orforglipron op harde renale en cardiale uitkomstmaten. Op dat moment zal de plaatsebepaling van orforglipron voor de behandeling van type 2 diabetes duidelijk worden.
