In het huidige diabetes- en obesitas landschap waarin de onderzoeksresultaten van behandelingen met duale- en triple GLP-1-receptor agonisten elkaar in rap tempo opvolgen, zou men bijna vergeten dat er nog veel nieuws te vermelden valt over nieuwe middelen die één therapeutisch target hebben. Een goed voorbeeld is petrelintide, een nieuwe langwerkende amyline-analoog. Amyline is betrokken bij de regulatie van verzadiging en voedselinname. In tegenstelling tot GLP-1 is amyline geen darmhormoon, maar wordt gemaakt in de alvleesklier, waardoor amyline-analogen een ander therapeutisch target hebben dan GLP-1 analogen. Op de EASD 2026 in Milaan werden resultaten van de ZUPREME 1 trial gepubliceerd, waarin de effectiviteit van wekelijks subcutane petrelintide werd onderzocht bij mensen met overgewicht of obesitas.
Methoden en belangrijkste resultaten
In de ZUPREME 1-studie werden 485 volwassenen met overgewicht of obesitas zonder diabetes gerandomiseerd naar een behandeling gedurende 42 weken met petrelintide of placebo. Er waren vijf doseringen, van 1,0 tot 9,0 mg. Deelnemers hadden een BMI ≧ 30 kg/m², of ≧ 27 kg/m² in combinatie met hypertensie en/of dyslipidemie. De gemiddelde leeftijd was 47 jaar, de gemiddelde BMI 36,7 kg/m². Het primaire eindpunt, klinisch relevant gewichtsverlies, werd in alle vijf doseringsarmen gehaald. Na 42 weken bedroeg het gemiddelde gewichtsverlies 8,7% met 1,0 mg en 9,2% met 2,5 mg. Met de doseringen van 5,0, 7,0 en 9,0 mg was dat respectievelijk 10,7%, 10,5% en 10,2%. In de placebogroep was het gewichtsverlies 1,7%. De gastro-intestinale verdraagbaarheid was een belangrijk onderdeel van de studie. Misselijkheid trad op bij 20% van de deelnemers die petrelintide kregen, tegenover 6% met placebo. Braken kwam minder vaak voor dan met placebo: bij 3% tegenover 6%. De meeste bijwerkingen waren mild en slechts 1,5% van de deelnemers stopte definitief met petrelintide vanwege bijwerkingen.
Conclusie en relevantie voor dagelijkse praktijk
Petrelintide leidde tot klinisch significant gewichtsverlies bij mensen met overgewicht en obesitas. Hoewel geen directe vergelijking is gemaakt met GLP-1 analogen in deze studie, lijkt het gewichtsverlies met petrelintide gemiddeld minder groot dan wat met sommige huidige incretine-gebaseerde behandelingen kan worden bereikt. Wel is het percentage van mensen met gastro-intestinale bijwerkingen door petrelintide lager dan wat gerapporteerd wordt in andere incretine-onderzoeken. Volgens de onderzoekers zou de relatief gunstige verdraagbaarheid kunnen samenhangen met verschillen tussen amyline- en incretinesignalering in het centrale zenuwstelsel, waarbij bij amyline analogen minder routes geactiveerd worden die betrokken zijn bij misselijkheid en braken. Mogelijk is petrelintide derhalve een geschikt alternatief voor patienten die geen GLP-1 analogen verdragen vanwege gastrointestinale bijwerkingen. Fase 3-onderzoek moet de effectiviteit en veiligheid bevestigen, en zal uiteindelijk meer duidelijkheid geven over de plaatsbepaling in de behandeling van obesitas.
Publicatie
Garvey, W. T., et al. (2026). Petrelintide, a human amylin analogue for the treatment of obesity (ZUPREME 1): a randomised, double-blind, placebo-controlled, phase 2 trial. The Lancet Diabetes & Endocrinology. DOI: 10.1016/s2213-8587(26)00213-5.
