Bij volwassenen met type 2-diabetes zonder insuline leidt realtime continue glucosemonitoring (rtCGM) in de eerste lijn na 26 weken tot een 10 mmol/mol (0,9%) grotere HbA1c-daling dan gebruikelijke zorg. Dat blijkt uit de CONNECT-studie, gepubliceerd in de New England Journal of Medicine. Er is in brede zin veel aandacht gekomen voor dit artikel.
Opzet studie
In 22 1e lijns praktijken in de VS werden 283 volwassenen met type 2-diabetes en een HbA1c van ten minste 58 mmol/mol (7,5%) gerandomiseerd naar realtime CGM (Dexcom G7; n=145) of een bloedglucosemeter (n=138). Niemand gebruikte het afgelopen jaar insuline. Het HbA1c bij aanvang was gemiddeld 73 mmol/mol (8,8%). Beide groepen hadden hetzelfde aantal contacten, waarbij een studiearts zo nodig leefstijl of medicatie aanpaste. Het primaire eindpunt was het HbA1c na 26 weken.
Resultaten
Het HbA1c daalde met CGM van 73 naar 55 mmol/mol (8,8% naar 7,2%) en bij routine zorg van 72 naar 64 mmol/mol (8,7% naar 8,0%). Het gecorrigeerde verschil was −10 mmol/mol (−0,9%; 95%-BI −12 tot −7; p<0,001). Een HbA1c onder 53 mmol/mol (7,0%) bereikte 46% tegenover 24%.
De tijd in bereik (3,9–10,0 mmol/l) steeg met CGM van 29% naar 62% en bij gebruikelijke zorg van 31% naar 42%: een verschil van 21 procentpunt, ongeveer 5 uur per dag. Hypoglykemie kwam in beide groepen zelden voor en nam met CGM niet toe.
Er was dus een verschil van iets minder dan 1% tussen de beide groepen, waarbij vooral een dose-response effect van baseline Hba1c gezien werd (dus hoe hoger baseline Hba1c hoe groter het voordeel, met een geschat verschil van 2% bij een Hba1c van 10%). Dit effect werd niet gezien voor baseline time in range of voor andere demografische factoren. Ook het type medicatie op baseline gaf geen eenduidige voorspelling van het voordeel van de CGM. Insuline werd in beide armen nauwelijks gestart.
Conclusie en relevantie voor de praktijk
De vraag is wat de impact van deze studie is. Is bijvoorbeeld het continue dragen van een CGM in zijn totaliteit goedkoper dan verdere medicatie escalatie? Deze studie bevatte ook mensen zonder enige medicatie, en daarbij werd geen evidente interactie met behandeleffect gezien.
Omdat de vergoedingsaanvraag voor brede toepassing van CGM in diabetes nu loopt, geeft deze studie wel relevante inzichten om deze discussie te voeren binnen type 2-diabetes. Omdat de belangrijkste onderscheidende factor voor behandeleffect baseline Hba1c is, blijft de hamvraag, aan wie CGM voor te schrijven? Ook dient er terughoudendheid te zijn om GLP-1 of SGLT2i te weerhouden ten faveure van CGM bij mensen met een hoog risico op hart- en vaatziekten, daar de indicatie van deze middelen niet alleen van glycemische controle af hangt.
Bron
Oser TK, Martens T, Ruedy KJ, et al.; CONNECT Study Group. Continuous Glucose Monitoring in Non–Insulin-Treated Type 2 Diabetes. N Engl J Med. Online gepubliceerd 14 oktober 2026. DOI: 10.1056/NEJMoa2608571
